หมวดหมู่ของบทความนี้จะเกี่ยวกับทําไมถึงออกจากงานเก่า หากคุณต้องการเรียนรู้เกี่ยวกับทําไมถึงออกจากงานเก่ามาสำรวจกันกับArinaNikitinaในหัวข้อทําไมถึงออกจากงานเก่าในโพสต์โรคกลัวสังคม | Re-Mind : อารมณ์ ความคิด พฤติกรรม [Mahidol Channel]นี้.

Re-Mind : อารมณ์ ความคิด พฤติกรรม [Mahidol Channel]

ดูตอนนี้วิดีโอด้านล่าง

ที่เว็บไซต์arinanikitina.comคุณสามารถอัปเดตความรู้ของคุณนอกเหนือจากทําไมถึงออกจากงานเก่าได้รับความรู้ที่มีคุณค่ามากขึ้นสำหรับคุณ ที่เพจarinanikitina.com เราแจ้งให้คุณทราบด้วยเนื้อหาใหม่และถูกต้องทุกวัน, ด้วยความปรารถนาที่จะมอบคุณค่าที่ถูกต้องที่สุดให้กับผู้ใช้ ช่วยให้คุณอัปเดตข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตได้อย่างละเอียดที่สุด.

การแบ่งปันที่เกี่ยวข้องกับหมวดหมู่ทําไมถึงออกจากงานเก่า

“ตื่นเต้น มือเท้าเย็น ตัวสั่น พูดติดอ่าง หัวใจเต้นเร็ว ความวิตกกังวลเมื่อแสดงต่อหน้าผู้คน” อาจฟังดูเหมือนเป็นคนขี้อาย แก้ไขได้ด้วยการฝึกฝน แต่ถ้าอาการเหล่านี้เกิดขึ้นทุกครั้ง ฝึกฝนอย่างไรก็ไม่หาย คุณอาจต้องเผชิญกับ “ความกลัวทางสังคม” สาเหตุของความหวาดกลัวทางสังคมคืออะไร? ผลกระทบของโรคต่อวิถีชีวิตของผู้ป่วยคืออะไร? มีวิธีรับมือและรักษาโรคหรือไม่? ภาควิชาจิตเวชศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล จะให้ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับความหวาดกลัวทางสังคม โรคที่ผู้ป่วยมักเลือกที่จะหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่ตนกลัว แต่แท้จริงแล้วเป็นโรคที่รักษาได้ ติดตามได้ในโปรแกรม RE-MIND : Social Phobia #Social Phobia #ReMind #อารมณ์ ความคิด พฤติกรรม #มหิดล เนื้อหาช่องในคลิป 00:01 โรคกลัวสังคมคืออะไร 00:38 สาเหตุของโรคกลัวสังคม 01:02 สถานการณ์และอาการที่ผู้ป่วยเผชิญ 01:45 อะไรคือความแตกต่างระหว่างคนขี้อายกับความหวาดกลัวทางสังคม 02:44 กระบวนการบำบัดความหวาดกลัวทางสังคม ––––––––––––––––––––––– ช่องใหม่ของมหิดลผ่าน LINE Official Account ได้แล้ววันนี้! เพียงคลิกที่ลิงค์หรือกดเพิ่มเพื่อน แล้วพิมพ์ @mahidolchannel ที่ช่องค้นหาของแอปพลิเคชัน LINE –––––––––––––––––––––– YouTube channel : Mahidol Channel : Facebook: มหาวิทยาลัยมหิดล มหาวิทยาลัยมหิดล: เว็บไซต์ | คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล | .

SEE ALSO  อยากเป็นลูกเรือต้องเรียนอะไร....จำเป็นต้องจบเอกภาษาอังกฤษเท่านั้นรึเปล่า? | เนื้อหาทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับลูกเรือ ภาษาอังกฤษเพิ่งได้รับการอัปเดต

รูปภาพบางส่วนที่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาของทําไมถึงออกจากงานเก่า

โรคกลัวสังคม | Re-Mind : อารมณ์ ความคิด พฤติกรรม [Mahidol Channel]
โรคกลัวสังคม | Re-Mind : อารมณ์ ความคิด พฤติกรรม [Mahidol Channel]

Re-Mind : อารมณ์ ความคิด พฤติกรรม [Mahidol Channel] ติดตามบทความเพิ่มเติมได้ที่ด้านล่าง

คลิกที่นี่เพื่อดูข้อมูลใหม่

คำหลักที่เกี่ยวข้องกับทําไมถึงออกจากงานเก่า

#โรคกลวสงคม #ReMind #อารมณ #ความคด #พฤตกรรม #Mahidol #Channel.

SEE ALSO  สมัครแอร์ การ์ตา ยังไงให้ปังรอบเดียวผ่าน กรรมการชมแต่งหน้าสวย แอบเด๋อทำพลาด | mindvibesss | เนื้อหาทั้งหมดเกี่ยวกับแอร์ สาย การ บิน กา ร์ ต้าเพิ่งได้รับการอัปเดต

Mahidol,University,มหาวิทยาลัยมหิดล,Channel,MahidolChannel,มหิดล,ม.มหิดล,ฉายแวว,แพทยศาสตร์,สุขภาพ,health,หาหมอที่ไหนดี,ทำร้ายตัวเอง,จิตแพทย์,จิตเภท,Re-Mind,อารมณ์ ความคิด พฤติกรรม,อารมณ์,ความคิด,พฤติกรรม,mental health,จิตเวช,จิตวิทยา,โรคแคะแกะเกา,แคะแกะเกา,อาการทางจิต,ซึมเศร้า,โรคซึมเศร้า,โรคกลัวสังคม,กลัวสังคม รักษา,กลัวสังคม อาการ,กลัวสังคม.

โรคกลัวสังคม | Re-Mind : อารมณ์ ความคิด พฤติกรรม [Mahidol Channel].

ทําไมถึงออกจากงานเก่า.

เราหวังว่าข้อมูลที่เราให้ไว้จะเป็นประโยชน์กับคุณ ขอบคุณมากสำหรับการรับชมทําไมถึงออกจากงานเก่าข่าวของเรา

SEE ALSO  คำถามสัมภาษณ์งานยอดฮิต "ทำไมเราต้องจ้างคุณ" ตอบยังไงให้ตรงจุด | ข้อมูลที่เกี่ยวข้องคำถาม สัมภาษณ์งานที่ถูกต้องที่สุดทั้งหมด
0/5 (0 Reviews)

29 thoughts on “โรคกลัวสังคม | Re-Mind : อารมณ์ ความคิด พฤติกรรม [Mahidol Channel] | สรุปเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับทําไมถึงออกจากงานเก่าที่อัปเดตใหม่

  1. Ghost Rider says:

    ส่วนผมไม่ชอบคุยกับใคร ชอบอยู่คนเดียวเป็นเวลา
    2 – 3 เดือน ถ้าอยู่หลายคน หรือ มากกว่า 3 คนขึ้นไป จะรู้สึกวุ่นวาย แต่ไม่มีความกลัว ความประหม่านะ เพราะคนที่บ้าน ชอบชวนกินแต่เหล้า เปิดเพลงกันเสียงดัง เต้นร้องตะโกน วนอยู่แบบนี้ หลาย สิบปี ได้แต่คิดในใจ ว่าใช้ชีวิตไร้สาระไปวันๆ จนบางทีรู้สึกเบื่อหน่าย รำคาญ ไม่ค่อยชอบ แบบนี้ล่ะ มันคืออะไร

  2. LeMonHoNey Boon says:

    หมอ พลาด
    ขี้อาย ข้อด้อย …?
    หมอยังพูดจาไม่คล่องเลย
    มีตัดต่ออีก เกือบระครับ
    ที่ผมจะขอความช่วยเหลือ

  3. erada says:

    ใช่ค่ะ ไม่รู้เป็นอะไรเป็นเเต่เด็กเเล้วเคยเข้าเรียนตอนป.1 ละคือเราต้องทำข้อสอบอังกฤษ เราทำไม่ได้ ครูก็มองเเรงใส่เรา บางทีเรามารร.สายเรากลัวทุกคนจะว่าเราว่าทำไมนู้นนี้ คือมันเปนเเต่เด็กเเล้วจริงๆ มันกลัวว่าคนอื่นจะเกลียดเราจะไม่ชอบเรา เราจะทำไริดรึเปล่า ทุกวันนี้ก็ยังเป็น ก็คือเวลาครูถามความเห็นบางอย่างจะไม่กล้าตอบ จะรอให้เพื่อนตอบกันก่อน เเบบเช่น นร.วันนี้ว่างมั้ยเราจะสอบตอนทุ่มนึงนะ ซึ่งเราไม่ว่าง เราก็อยากบอกนะ เเต่ไม่กล้าจริงๆ คือกลัวคนอื่นว่าว่าเเบบ ทำไมทำงี้วะ กุอยากสอบวันนี้นะ กลัวทุกคนจะไม่ชอบเรา คืออยู่ความคิดพวกนี้มันจะเข้ามาอัติโนมัติตั้งเเต่เด็ก เราก็เลยบอกเพื่อนว่าเรากลัวที่จะบอกเลยไม่ได้บอก ละมันก็ถามเราว่ากลัวทำไม เราก็เเบบนี่เราเเปลกหรอวะ ก็เลยลองมาหาข้อมูลดู ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นรึเปล่านะ เเต่เวลาออกกำลังกายซ้อมกีฬาก็ปกตินะ เพราะเราอยู่จนชินเเล้ว

  4. Pato CH says:

    ผมแค่เพื่อนชวนเขากลุ่มเเชท ก็ไม่ค่อยกล้าพิมมันจะคิดว่าเขาจะว่าเราไม่เต็มหรือปัญญาก่อนไปหรือเปล่า เเล้วกุใจมันสั่นมือสั่นขาชา คือมีปวดหัวเลยไปปรึกษากับเพื่อน เเต่ก็เริ่มผ่านมาได้นิดนึง ขนาดเช็คชื่อก็ยังไม่กล้าเลยครับ(;-;

  5. 𝕤𝕞ø𝕜𝕪_𝕋𝕨𝕋 says:

    สมัยก่อนชอบคุยมาก แต่พอโตขึ้นก็เริ่มโดนบ่นว่าพูดมากเกินไป เลยไม่กล้าพูดเลย มันค่อนข้างน่าเบื่อ ไม่อยากเป็นเลย แต่มันเหมือนจะกลัวไปแล้วเลยไม่สามารถพูดได้อย่างมั่นใจ ถึงจะบอกว่ามันง่ายแต่มันก็กลัว ใครจะไปกล้า

  6. Freeter BKK (mr.sensor) says:

    รับปรึกษาช่วยเหลือฟรีครับ ทิ้งช่องทางติดต่อไว้ครับ

  7. DrawGame says:

    คนอื่น:มือสั่น ตัวสั่น
    เรา:หัวสั่น แบบมันเกร็งมากๆไปจนสั่น และอายมาก ยิงอยู่ที่คนเยอะแล้วต้องมานั้งนิ่งๆ จ้า~~หัวสั่น และต้องคอยกัดฟันไว้ไม่ให้มันสั่นอัตโนมัติ เห้อ.. แต่พอรู้ว่ามีคนเป็นไม่ใช่แค่ตัวเราคนเดียว มันรู้สึก เหมือนมีเพื่อนเลย โล่งใจมากเลย แต่ขอให้พวกคุณทุกคนหายนะสาธุ🙏 ขอให้ชีวิตโชคดีตลอดเลย

  8. Kaewjaojom Pudcon says:

    ดิฉันคิดว่าตัวเองก็เป็นค่ะกลัวคนตำหนิกลัวทำอะไรไมสำเร็จ,ขาดความมั่นใจอย่างมากๆๆ,อาศัยยูต่าง ปท..ค่ะ,เมื่อก่อนเคยคบเพื่อนคนไทยแต่ทำให้เราเสียใจและผิดหวังมากเบื่อและกลัวที่คบอีกกลัวเจ็บแลัผิดหวัง,มีแฟนและเพื่อน1คน,ไม่อยากคบใครอีก,และตะรู้สึกถึงความเศร้า,กลัวในการดำเนินชีวิตโดยเฉพาะในฤดูหนาวท้องฟ้ามืดครึ้มสีเทาไม่มีแสงอาทิตย์ทำให้เกิดความเหงาเศร้ามากค่ะจะใช้ชีวิตอยู่แต่กับแฟน😔

  9. gione` says:

    เป็นค่ะ อาจจะเป็นเพราะโดนแกล้งตั้งแต่อนุบาลทั้งเหยียด บูลลี่ ตอนเด็กๆเราเป็นเด็กกัดเล็บละเพื่อนกลุ่มนึงก็พากันมารุมโต๊ะเราละก้บอกว่า"อย่าจับโต๊ะมันนะ" "สกปรก" "อี๋ๆ แหวะ" กลุ่มนี้คือชอบแกล้งคนในห้องมากบางคนเดินมาหยิกด้วยค่ะ อาจจะมาจากสาเหตุนี้กลัวจะโดนว่ากลัวจะโดนเมินกลัวจะไม่มีใครสนใจ เหตุการณ์ตอนเด็กเราไม่เคยบอกใครเลยแม้กระทั่งครอบครัวเลยเป็นคนเก็บกด

  10. liverpool says:

    พอมีกลุ่มให้พูดคุยเกี่ยวกับปัญหาของโรคนี้ไหมครับ​ รู้สึกว่าไม่มีใครสามารถเข้าใจปัญหาของเราได้จริงๆเลยครับเเม้เเต่คนในครอบครัว

  11. N A Y says:

    เราเคยทำงานแล้วโดนเพื่อนร่วมงานว่าให้ตลอด จนตอนนี้กลายเป็นว่า เรากลัวที่จะต้องได้ทำงานร่วมกับคนอื่น พอนึกถึงทีไรเราจะร้องไห้ตลอดเลย 🥺🥺🥺

  12. สมสุภา โชคอัญโภคิน says:

    พันธุกรรมและการเลี้ยงดูมีผลอย่างมากเลยค่ะ

  13. เเอมเฟตา มีน1 says:

    ใช่เลยของผมเป็นตั้งเเต่เด็กๆ ตอนนั้นป.1 อยู่อีสานเเม่จะขึ้นไปทำงานไกล ต้องอยู่บ้านนั่งเขี่ยๆดินทั้งวันจนเเกไปทำงาน ก็อยู่กับคุณยาย พอตอนป.2 ก็ได้ตักรยานปั่นเล่นทั้งหมู่บ้าน เลิกเรียนสี่โมง กลับมาเปลี่ยนชุดไปหาเล่นกลับมาอีกทีก็เกือบ6โมง ความสุขไม่ค่อยจะมีพ่อเเม่ก็เลิกกันตั้งเเต่ผม2ขวบ มีพี่สาวสองคน ตอนเเรกก็อยู่ด้วยกันเเต่ด้วยช่วงอายุที่ห่างกันเยอะ10+ปีได้ พี่คนกลางจบ3 ไปอยู่กับน้ากับเเม่พี่คนโตสนิทมากตอนเด็กก็ชอบคุยกับพี่มาก พอพี่จบม.6ก็ไปอยู่กับพี่คนกลาง ตอนนี้ก็เหลือผมกับคุณยาย ตอนนั้นถ้าจะซื้ออะไรก็ปั่นจักรยานมอไซค์ก็มี เเต่ยังเด็กเกิน ส่วนตาผมเลิกกับยายด้วย เพราะเหตุผมถึงชีวิต เเต่เเกก็ไม่ได้หายไปไหนอยู่บ้านอีกอำเภอหนึ่งห่างกัน10โลเลย ช่วงประถมผมขอบเล่นกับเด็กมาก อายุห่างกันตั้งเเต่1ปีถึง4ปีเลย มันเป็นสังคมเล็กไป เวลาเข้าสังคมใหญ่คือผมอายในการเเสดงออกมาก ถึงขั้นเวลามีเพื่อนในห้องเเบ่งขนมกัน ผมก็จะไปขอเเต่ไม่อยากเป็นเป้าสายตาให้เขามองเลยรู้สึกไม่ดี เเต่ก็มีช่วงนึงผมมีป้า-ลุง(ฝรั่ง) กลับมาจากต่างประเภทมันก็เหมือนสววรค์เลยได้กินของดีๆอหร่อยๆ ได้ไปห้าง ลุงป้าสอนผมดีมาก เวลาผมมีการบ้านภาษาอังกฤษก็จะให้เขาสอนถึงเขาไม่ใช้คนอังกฤษเเต่ก็งูๆปลาๆได้เเละเเกจะมีหลานคนนึงสนิทกับผมเหมือนตัวติดกัน อายุห่างกัน4ปี เล่นด้วยกัน ลุงป้าเเกจะมาปีนึง 1_2ครั้ง เเต่มาทีก็เป็นเดือน ส่วนเรื่องพ่อผมไม่เคยเจอเลยตั้งเเต่2ขวบยันจนจะ10เเกพึ่งจะมาหาผมครั้งเเรก พ่อผมซื้อจักรยานเสือภูเขา โทรศัพท์j2ให้ ชีวิตผมเหมือนคนเร่ร่อน ต้องคอยไปอยู่กับญาติคนนู้นคนนี้ ครั้งนึงยายผมเคยเอาผมไปให้น้าสาวกับอาเลี้ยง เพราะตอนนั้นเขายังไม่มีลูก ยายผมบอกว่าจะให้เอามาเป็นลูกส่ะ เพราะเเกก็มีลูกยาก เรื่องกลัวสังคม ผมนี่สุดๆเลย เวลามีบอลเเข้งต่าง โรงเรียนเจอกันน ผมไม่ค่อยจะได้ไปซ้อม เพราะเหตุผลเรื่องกลัวสังคม เวลาผมเล่นบอลผมไม่อยากทำให้มันเฟล เพราะผมกลัวความเฟลสุดๆ เอ่อลืมเเม่ผมตอนนี้ก็ไม่ดีเลยเล่นเเต่เฟสคบผู้ชายไปเรื่อยขนาดพี่สางผมบอกให้พอเถอะมันไม่ดีเเกก็ยังจะหาคบไปทั่วคบละก็เลิก ผมก็ไม่ชอบพ่อใหม่เลย มีเเต่พี่สาวที่ค่อยช่วยให้คำปรึกษาผมให้บางเรื่องเพร่ผมไม่กล้าถาม เวลาตอบผมก็ตอบเเต่ใช่ อื้ม ในใจอยากตุยยาวๆ เวลาพ่อผมมาหาจะเป็นช่วงที่เเม่ผมไม่อยู่บ้านเขาไม่ค่อยหน้ากันมากๆๆเลย😔 อีกอย่างผมก็เป็นซึมเศร้ามากเพราะตอนเด็กยายของผมด่าเเรงสุดขีดเลยขนาดพี่สาวผมยังนั่งร้องไห้ความอบอุ่นผมก็เเทบจะไม่เคยได้เลยเพราะโตมากับคุญยายที่เเกอายุ70+เเต่เเกก็สอนผมบ้างเรื่องที่ผมยังนำคำพูดของยายเก็บมาคิด เเหละสุดท้ายหมู่บ้านผมมียา ร.รเล็กๆในหมู่บ้าน ตกเย็นก็มานั่งเล่นเกมสูบบุหรี่บางคนก็เล่นยาผมเห็นจนชินตาผมก็ตามพวกพี่น้องนะเเบบไปดูยาพวกwy เขาก็เคยบอกลองมั้ยเเต่ผมตอบว่าไม่ บุหรี่ผมก็ดูดเป็นเรื่องปกติของผู้ชายเเต่พอจบป.รย้ายมาอยู่กับพี่สาว ผมไม่เอาอะไรอีกเเล้วพวกของไม่ดี ตอนเเรกมีเพื่อนดีๆเเต่พอปลายๆม.3 ก็มาดูดีบุหรี่มวน บุหรี่ไฟฟ้า เพื่อนบางคนก็คมเค เเต่อยู่สังคมเเบบนั้นม่ไม่กี่เดือนผมก็เลิกเหมือนเดิมเพราะคิดได้ ไม่เราอะไรเเต่ผมมาฝึกทางเบียร์กินเฉพาะสังสรร์กับเพื่อนรักผมนานๆทีตอนนี้ร่างกายผมก็ผิดปกติอีกชีวิตมีเเต่ปัญหาเเต่มันทำไม่ได้พอเเค่ก่อนขี้เกียจนี้เเหละขอ*พื้นที่ระบาย*

  14. นพเกล้า NB says:

    ผมก็พึ่งมาเริ่มเป็นตอนม.1เทอม2 ตอนย้ายไปเรียนในตัวเมือง มาแรกๆก็ปกติดี แต่หลังๆผมรู้สึกว่าเพื่อนรอบข้างรู้สึกเหมือนหมั่นๆขี้หน้าผมเลยไม่รู้จะทำยังไงเลยตีตัวออกห่าง ไปทำอะไรคนเดียว แทบตลอดจนเพื่อนในห้อง ต้องมาดึงผมเข้าร่วมกลุ่มแก๊งเพื่อนของมัน แต่มันก็ไม่หายสักทีการกลัวสังคม จากนั้นมันก็พัฒนาขึ้นเรื่อยไป และผมก็เหมือนจะแคร์สายตาคนมาเกินไปด้วย ทำอะไรก็เกร็งไปหมด กลัวการจ้องมองจากบุคคลรอบตัว จนตอนนี้ผมแม่งไม่กล้าแม้แต่จะออกไปข้างนอก ไปเซเว่นเลยด้วยซ้ำ คลุกตัวอยู่แต่ในห้อง เพื่อนๆที่เคยคุยด้วยก็หายไปทีละคน ผมถึงเชื่อว่าสภาพแวดล้อมสามารถเปลี่ยนแปลงทัศนคติและนิสัยของตัวเองได้จริงๆ แบบผม ส่วนตอนนี้ผมก็พยายามปรับเปลี่ยนตรงนี้ โดยการเผชิญหน้ากับมันบ้าง เ่ล่นโอมิเกิล เอซ่าบ้าง ไอ้สิ่งเหล่านี้มันก็พอช่วยให้บรรเทาอาการกลัวสังคมของผมได้บ้าง

  15. Sakirin Daoh says:

    ผมเป็นแบบนี้ เวลาเรียนออนไลน์แล้วครูให้อ่านให้ตอบใจตื่นเต้น ตัวสั่น รู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว กดดันตัวเอง ผลกระทบต่อการเรียนเป็นอย่างมาก พออยู่ในสังคมไทยมันไม่ดีเสมอเพราะเด็กไทยชอบว่าบูลลี่อะไรต่างๆ จนหมดความมันใจตัวเอง ท้อมากครับไม่กล้าแสดงออกและทำผลกระทบต่อเกรดที่เรียน ไม่อยากให้พ่อแม่เสียใจ ผมเป้นเด็กบ้านนอกมาเรียนในตัวเมืองแล้วตั้งแต่ม.1-ม.4 ก้ยังเป้น อยากหาทางออกเพราะได้เกรดน้อยเพราะไม่กล้าทำไรต่อหน้าคน นอกจากคนในครอบครัว ถ้าผมเป็นผู้ใหญ่ไม่อยากมีลูกเป็นแบบผมเลย มันทรมานมาก

  16. SmkNTff TH. says:

    ตอนแรกชอบเข้าสังคมแต่พอเริ่มโตก็เริ่มไม่ค่อยเข้าสังคมตั้งแต่ป.1-4เพราะโดนทำร้ายร่างกายบ่อยๆ

  17. สุ ธน says:

    ผมก็เป็นแต่ผมมึนเข้าใส่สังคมผมรู้ว่าโรคมันทำให้หลอนไม่มีอะไรน่าอายต่อให้เดินล้มต่อหน้าคนเยอะๆผมก็คิดว่าใครจะคิดยังใงก็แล้วแต่

  18. Mankung Caster (ย้ายช่อง) says:

    ผมก็เป็นครับทั้งเพื่อนทั้งครอบครัวตัวเอง เวลามีคนอยู่เยอะๆ

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *